Here you can find what the media thinks of Sideways, with different music reviews.


progwereld (NL) about Into Balance, March 2017

Als je gedurende een dikke tien jaar vier albums in eigen beheer weet uit te brengen, doe je óf iets behoorlijk goed óf je hebt een gigantisch spaarvarken. Over dat laatste kan en wil ik niet oordelen, over dat eerste des te meer.

De uit Gouda en omstreken afkomstige formatie Sideways heeft door veel op te treden een flinke fanbase opgebouwd en het is dan ook best goed voor te stellen dat er mensen gecharmeerd zijn van hun verrichtingen. Sideways maakt aangename symfonische muziek en vermengt deze met een smakelijke scheut jaren`70 rock. Dit leidt tot een puur en hartstochtelijk geheel waarbij complexiteit en toegankelijkheid elkaars hand vast houden. Typisch is dat tussen al deze melodieën en sferen originaliteit nooit een valkuil blijkt. Dat komt naar mijn idee doordat de heren een soort vrijwaringsbewijs op zak hebben waardoor het totaalplaatje zich maar moeilijk laat vergelijken. Ik kom in elk geval niet veel verder dan een ontmoeting tussen Marillion en Wishbone Ash ergens op een zaterdagmiddag. Tot nu toe laten al hun albums een zekere groei horen en een ieder mag hopen dat die lijn is doorgetrokken op “Into Balance”, het nieuwe en dus vierde album van de mannen.

Een unique selling point van de band is het fonkelende gitaarspel van Gerwin Gabry. Op “Into Balance” staat hij ze weer zeer goed te raken en terwijl de composities een tikkeltje bondiger zijn dan voorheen is het allemaal wat meer to the point wat hij doet. Je kan echter niet voorbij aan het feit dat Gabry ontketend is. Niet dat de man met z’n spel ooit in de boeien zat maar ja, je kan zijn sappige manier van spelen in de bombastische intro van To Cross The Border toch moeilijk anders typeren. Zelden heb ik een album zo vurig van start horen gaan. Het is een voorbode van wat komen gaat, want overal waar Gabry z’n snaren laat trillen is het genieten. Neem zijn solo in het afwisselende Sweet Smell Of Succes, luister naar het bluesy Restless Mind, neem zijn stevige akkoorden in Moving Along of neem de mooie manier waarop hij Little Prince laat eindigen en constateer zijn bovengemiddelde klasse.

Een ander opmerkelijk punt is het feit dat de band een tweeling in de gelederen heeft. Binnen de prog komt dat amper voor. Mijn lijstje houdt na Anathema en Styx eigenlijk al op. Echt voor hun daden zullen zanger Alex Visser en z’n toetsen spelende broer Jurriaan trouwens niet de boeken ingaan. Beiden hebben een niveau dat hooguit redelijk te noemen is. Zo komt Alex niet zo prettig naar voren als hij wat uitbundig wordt. De wat meer pakkende passages daarentegen zoals de refreinen van Sweet Smell Of Succes en Treasure zijn hem beter op het lijf geschreven. Broer Jurriaan brengt weliswaar veel sfeer aan met zijn toetsen, een virtuoos dat is hij niet. Hoeft ook niet. Dat Doors-achtige orgeltje dat zo af en toe te horen is en die loopjes in Moogstijl zijn al genoeg. We horen ook mooie synthesizers en fraai pianospel, toch is het allemaal meer smaak dan kunde en dat geldt ook voor die dromerige Fender Rhodes-achtige pingels van Moving Along. Het is een beetje op safe spelen wat de band op dit album doet en ook de ritmesectie zal niemand het bos insturen.

“Into Balance” duurt met zijn 43 minuten niet al te lang en dat is geheel volgens Sideways-traditie.

Slechts zeven nummers sieren dit schijfje en omdat er geen zwakke broeders zijn mag je stellen dat er sprake is van een evenwichtig geheel. Wel moet dan worden opgemerkt dat het epische Sweet Smell Of Succes de balans enigszins verstoort, in positieve zin dat wel. We horen een aaneenschakeling van momenten die bij wat mindere goden absoluut zou leiden tot een knutselnummer. Compositorisch is Sideways steeds maar aan het groeien.

Ik heb wat met dit soort bands. Puur, eerlijk en integer. Ik ben ervan overtuigd dat voor een volgend album het varkentje gewoon op z’n pootjes kan blijven staan.

Dick van der Heijde


io-pages (NL) about Into Balance, January 2017


Music Maker (NL) about Into Balance, December 2016
Musicmaker-recensie-Into-Balance-december-2016


Music Maker (NL) about Fear Of Living

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze Nederlandse symfonische rockband gehoord. Gelukkig werd naast de te bespreken cd Fear Of Living ook het vorige album Fate (2009) meegestuurd. Beluisteren van beide albums zorgde voor een ruime kennismaking. En die is niet mis. Ik hoor overeenkomsten met het ‘oude’ Marillion, ook al lijkt de prettige stem van zanger Alex Visser helemaal niet op die van Fish. Het is vooral het totaalgeluid dat me regelmatig aan de band doet denken. Daarnaast heeft Sideways absoluut een eigen geluid, met mooi gitaarwerk (Gerwin Gabry) en mooie soundscapes van toetsenist Jurriaan Visser. De eerste twee songs op Fear Of Living zijn het kortst, rond de vijf minuten, maar de andere vier zijn meer uitgesponnen en klokken ergens rond de acht/negen minuten, zonder een seconde te vervelen overigens. De voor mij meest aansprekende songs zijn Forgotten, One Wish en de werkelijk schitterende en gevarieerde afsluiter Rebirth. De cd is volledig gemaakt in de BITM Studio door Jordi Langelaan, die samen met de band een mooi stukje werk heeft afgeleverd.

4 STARS (out of 5)

Harry Pater


io-pages (NL) about Fear Of Living

Degenen die bekend zijn met Fear (2009) en …And There Is Light (2006), de vorige twee albums van de Nederlandse band Sideways, zullen na afloop van Fear Of Living waarschijnlijk eerst even controleren of ze hier met dezelfde band te maken hebben. Dat blijkt inderdaad het geval. Waarin zit dan het verschil, zult u zich afvragen? Het antwoord is simpel: in de progressie die Sideways heeft geboekt. Om te beginnen is de hoeveelheid zang iets teruggedrongen en daarvoor is een scheut melodie in de plaats gekomen. Natuurlijk blijft zanger Alex Visser de blikvanger van de band, maar zijn inbreng klinkt een stuk gestroomlijnder. Niet dat je nu ineens de hele dag zijn deuntjes loopt te neuriën, maar toch. De andere kartrekker is nog steeds klasse gitarist Gerwin Gabry. Zijn spel is van essentieel belang, maar het blijft toch steeds ondergeschikt aan de compositie. Gefrunnik op de vierkante millimeter of egostrelend gesoleer, zul je hier dan ook niet aantreffen. Toetsenist Jurriaan Visser verblijft voornamelijk in de schaduw van de eerder genoemde bandleden. Daardoor komen de toetsen slechts mondjesmaat aan de oppervlakte. Maar als dat gebeurt, is het vaak op subtiele wijze. Een en ander heeft geleid tot een uitgebalanceerd album dat nergens uit de bocht vliegt. De zes songs van Fear Of Living behoren dan misschien niet tot de meest opwindende, avontuurlijke of originele die je de laatste jaren hebt gehoord, maar ze hebben absoluut genoeg kwaliteit om de gemiddelde progliefhebber te behagen. Kracht en raffinement gaan hier hand in hand, evenals melodie en emotie. Het geluid van Marillion is nauwelijks meer te herkennen; het is nu de combinatie van de Britse formatie Final Conflict en het Poolse Millenium die als referentie zou kunnen dienen. Met Fear Of Living hebben de mannen van Sideways een prima product afgeleverd.

Antonie Deelen


io-pages (NL) about Fate

Sideways is een vaderlandse progband en Fate is de opvolger van het in 2006 verschenen …And Then There Is Light. Omdat ondergetekende niet bekend is met dat vorige album, is er geen vergelijk te trekken. Wel is bekend dat Sideways hier en daar wordt vergeleken met het oude Marillion. Voor een gedeelte is dat inderdaad terecht. Vooral zanger Alex Visser zou die associatie kunnen oproepen. Niet dat beide zangers qua stem overeenkomsten vertonen, maar wel op het gebied van aanwezigheid. Visser zingt vrijwel ieder gaatje dicht, zoals Fish dat ook deed. Gelukkig heeft hij geen slechte stem, wat mij betreft veel beter dan Fish in zijn Marillion-tijd. Naast de zanger, draagt ook gitarist Gerwin Gabry flink bij aan het groepsgeluid. Hij mag gerust als een aanwinst voor de progscène beschouwd worden. Naast zijn compositorische kwaliteiten, bewijst hij zich hier ook als gitarist. Zijn spel is technisch in orde, gevarieerd, creatief en bij vlagen zeer symfonisch. Dat laatste is vooral in de bijzonder fraaie track Of Hope And Glory te horen, zodat de link naar Marillion hierin het sterkst naar voren komt. Het toetsenwerk van Jurriaan Visser mag er trouwens ook zijn. Over de gehele CD bezien is het misschien wat minder flitsend dan wat Mark Kelly destijds uit de mouw schudde, maar verder is er niets mis mee. Dat kan ook van de composities an sich gezegd worden, waarin sfeer- en tempowisselingen in voldoende mate aanwezig zijn. Vijf van de zes tracks scoren zo’n beetje rond de acht minuten. Alleen het prachtige Phoenix is korter. Het blijkt de ballad te zijn van een toch al niet overdreven heftige plaat. Hoewel Sideways niet als een nieuwe progsensatie bestempeld zal gaan worden, heeft de groep met Fate toch een uitstekend visitekaartje afgegeven.

Antonie Deelen


Proggnosis about …And There Is Light

Something that surprisingly has been getting rare these days… a good Neo Prog album. In the eighties and even more in the nineties there were loads of good groups (Arena, Illuvatar…) influenced mostly by Marillion and IQ. This is not the case anymore, but Sideways certainly fits that description.
The music on And There Is Light, even though quite original, does fit in the genre popularised by Fish led Marillion. Very symphonic but not as complex as what Genesis and Yes were producing in the early seventies. In fact if I were to pick a group as a reference for Sideways it would be Illuvatar, even though the band’s lead singer does sound more like Marco Glühmann of Sylvan than Glenn McLaughlin of Illuvatar.
Hopefully I am not confusing you with all these references. And There Is Light is a very good Neo Prog album, one of the best I have heard in quite a while. I recommend strongly that you go to their website and listen to some of their music samples. Recommended.


DPRP about …And There Is Light

It’s a well-known fact (at least to me) that the Scandinavian air contains some still undetermined and unanalysed substances that enhance the quality and quantity of the progressive music production. But there’s also something going on in the Netherlands; I’m pretty sure that it can’t be linked to the air quality there since it’s pretty polluted, so I think it must be the water! Just recently extensive tests have proven that the Dutch water is one of the purest in the world; yes the Dutch and water have an intense history that goes way back. So there you have it I think, the explanation for that vast number of Dutch bands that provide the world, or at least that small (more wiser) part of it that’s interested in it, with loads of fine symphonic rock music.
And here’s another fine example: Sideways, a fairly new band from Gouda (you know, from the cheese), Gorinchem, Woerden en Beesd (a flicker of Dutch topography). They exist in their current formation since June 2003 and this year they released their first album …And There Is Light. On this album you can hear Jurriaan Visser fondling the keys, Gerwin Gabry picking the guitar strings, Alex Visser vibrating his vocal chords, Corné Gietman tremble the thicker metal cords and Berry Hoogeveen banging on tight skins and bended metal plates. Who would have expected that these guys would end up making this mellow symphonic album considering the fact that Alex, Jurriaan and Berry before have played in a trash/death-metal band for several years?!
It seems clear this band is mainly formed for the fun of making music since it took about three years to produce this album that only contains 4 tracks clocking still less then 40 minutes. So that’s directly one of the points of criticism: why no more music? But don’t worry, there are also plenty positive remarks to make about this album so let’s focus on the music that is actually on it:
Fear starts in a slow atmospheric way, a style we’ll hear more often on this album. But soon this song develops a more firm sound and it provides each of the musicians with their own prominent moment which is quite a good accomplishment since in its entirety it’s a coherent song. The whole song continues in a slow pace, the band clearly choose for this more mellow kind of sympho rock; you won’t find any truly speedy and bombastic segments on the album, but it’s all well crafted. It’s a varied song, the vocals sound a bit like as if Alex is holding himself back, which could be explained by the fact that singing symphonic rock is a whole different ball game than singing trash/death metal (assuming he was also the singer of that former band). When you listen closely you’ll notice a few little flaws in the playing, but nothing disturbing. After some hearings this song will get stuck in your head, as it has a good melody and is a very pleasant straightforward song.
End Of The Line is a more powerful song, mostly due to the guitar and vocals; Alex can stretch his voice a bit more and Gerwin can throw out some nice licks. The keyboards mainly join the bass and drums laying down a thick basic carpet for the guitar and vocal to perform on. This is a song that surely will do very well live and although it has some unexpected and unnatural forced style and sound changes that don’t always work right, it’s still a good and driven song, to my opinion the best of the album.
Jurriaan opens the next song Back To The Wild and when Alex joins in it very much resembles the old Marillion style. That soon ends when the rest join in and the song leaves in a whole different direction. It’s another varied song with both mellow, more keyboards based, and more guitar/vocal based heavier rocky parts. But it lacks a true vision to lift it into something majestic, it does try to create a great atmosphere and even a climax, but the vocals don’t quite reach it nor is there any real bombast unleashed. Despite its length it never becomes really boring and it even does have its moments of excellence, but they’re just incidents and are not consistent. The song ends leaving you with the feeling there could have been more inside even though it’s a very enjoyable song.
Light is a very vocal based song, the instruments play mainly just a supporting role (which is something I usually don’t prefer) and swings back and forth from longer mellow parts and short heavier parts. This song sticks a bit out from the rest since it’s not that much varied and the vocals are a bit monotone – so it gets also a bit tedious, thus making it the weakest song on the album. On the other hand the short country-like guitar near the end comes as a real and pleasant surprise after which the electric guitar takes over and produces a nice screaming solo. The second voice that echoes some words of the first voice sounds rather poor and out of place; these should either have been omitted or improved!
All in all it’s a nice album, a good debut, but not overwhelming, mind staggering or surprising. Sideways deserves a compliment for their varied compositions, sometimes these perhaps sound a bit forced as if a well thought-over balance between mellow and heavier parts is sought, but the final result doesn’t suffer from that. …And There Is Light actually delivers not much we have not already heard before in some way, as if certain elements from several other bands have been gathered and moulded into something new, but they’re certainly not a copy of another band and the album does feature some original moments and sounds. The music lacks some true passion that makes legendary prog music I think, but this album holds the promise it could develop in that direction in the future.
Choosing for the more mellow kind of sympho rock I would have expected a bit more contributions from the keys department to thicken it all a bit. The vocals are a bit flat, not so melodious and therefore not so exciting and also not so original, but they do fit well with the music and obviously did Alex try hard to adapt his voice to symphonic rock, but there are still some improvements to be made.
This is an album you can safely buy and listen to if you’re interested in basic melodious symphonic rock without fancy and freaky dissipations; I personally nevertheless hope to be more surprised and impressed by their next album!

Conclusion: 6.5 out of 10

JORIS DONKEL